ေဒးေဒး သို႔ ေပးစာမ်ား (၁)

ႏိုင္ငံျခားကို သြားဖို႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြနဲ႔
ေတြ႕ႀကဳံရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေတြ အေတြေထြ ဗဟုသုတေတြကို
ေရးမွာပါ သမီး စိတ္၀င္စားလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္း
အေတြးသစ္ေတြေပၚလာတိုင္း အၿမဲေရးပို႔ေနမယ္ေနာ္။
ဘုန္းဘုန္းက ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိတကၠသိုလ္ကေန ၂၀၀၄- ခုႏွစ္မွာ
စတုတၳႏွစ္ေအာင္ျမင္တယ္။ အလုပ္သေဘာအရ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ႏွစ္မွာ ဘြဲမယူရပါဘူး။
ေတာင္တန္းသာသနာျပဳ ၂ - ႏွစ္သြားရတယ္။ ႀတိဂံတိုင္းေခၚတဲ့
သံလြင္ျမစ္ရဲ႕အေရွ႕ဖက္ကမ္း မိုင္းျပင္ၿမဳိ႔နယ္က သု၀ဏသွ်ံ သာသနာျပဌာနမွာ
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတယ္။ ဆိုလိုတာက သမိးရယ္၊ ပညာေရးေလာကနဲ႔ ၂
-နွစ္ကင္းကြာသြားခဲ့ရတယ္ဆိုတာကိုပါ။ ေက်ာင္းၿပီးၿပီးခ်င္း နိုင္ငံျခားကို
ထြက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ရယ္ ေငြရယ္က အဆင္မေျပခဲ့ဘူးေလ။
၂၀၀၆ - ခုႏွစ္မွ ဘ႔ြဲယူရတယ္။ ဘြ႔ဲယူၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့
စိတ္ေတြက ေလလြင့္ေနတယ္။ ပညာေရးဘက္လိုက္ရမလိုလို
တရားဘာ၀နာပြါးမ်ားရမလိုလိုနဲ႔ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔
မႏၱေလးမွာ ၂ -ႏွစ္ထပ္ေနၿပီး ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာကိုေလ့လာတယ္။ ဒီ
၂-ႏွစ္မွာ အဆင္ေျပရင္နိုင္ငံျခားသြားမယ္။ မေျပလည္ခဲ့ရင္ ေအးေအးေဆးေဆး
ဇာတ္ျမဳပ္လို႔ လူေတြနဲ႔ေ၀းတဲ့ ေတာေက်ာင္းေလးမွာ
ေနေတာ့မယ္လို႔စိတ္ကူးရွိခဲ့တယ္။
မႏၱေလးရတနာပုံေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအလုပ္လုပ္ရင္း
ကြန္ပ်ဳတာသင္တန္းေတြတက္တာ ၂၀၀၇ -တစ္ႏွစ္လုံးလိုလိုပဲ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့
အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားမႈေတြ မၿပီးခင္ စက္တင္ဘာ သံဃာ့အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့
စာသင္မႈေတြရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့ရျပန္တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာကိုေတာ့
ဆက္လက္ေလ့လာခဲ့တယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာေလးတစ္ခုစိတ္ထဲေရာက္လာတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ဘုန္းဘုန္းဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ မသိၾကဘူး။ လူအမ်ားရဲ႕အျမင္မွာေတာ့
ရတနာပံုေက်ာင္းမွ ဧည့္သည္ေတြကို ေဆးရုံေဆးခန္းပို႔ေပးရ၊ ဘုရားဖူး လိုက္ပို႔ေပးရ၊ ဆြမ္းအတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေခြ်းတစ္လုံးလုံးနဲ႔ ကိုယ္အတြက္ ဘာမွမယ္မယ္ရရမလုပ္နိုင္ပဲ
အခ်ိန္ကုန္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္လို႔ျမင္ၾက မလားမသိဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသြားမယ္လို႔
အမွန္တကယ္ႏုတ္ဆက္တာေတာင္မွပဲ မျဖစ္ႏိုင္တာတဲ့ စာမသင္ပဲမီးဖိုေခ်ာင္မွာ
ေနတဲ့သူ၊ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနသူက ႏိုင္ငံျခားသြားမယ္တဲ့ မေနာက္စမ္းပါနဲ႔တဲ့ေျပာၾကတယ္။
ဘုန္းဘုန္းက သူမ်ားေတြမသိေအာင္ ေလ့လာသင္ယူထားတာေတြကို သူတို႔မွမသိၾကပဲ။
စိတ္ဆိုးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဖူးသမီးရယ္။ လူဆိုတာ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ
အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႔ အၿမဲျပင္ဆင္ထားရတယ္ဆိုတာကိုပါ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ကိုယ့္ကို
သူမ်ားက လိုအပ္လာတဲ့အခ်ိန္က်မွ သင္ေနလို႔မရေတာ့ဘူး။ ကိုယ္က
အဆင္သင့္ရွိေနႏွင့္ေအာင္ ျပင္ဆင္ထားရတယ္။ ဒါကိုေျပာခ်င္တာပါ။
သမိးတို႔လဲ အသုံးမ၀င္ေသးဘူးဆိုၿပီ မေနပါနဲ႔ အခ်ိန္ရရင္
အဂၤလိပ္စာ၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အျခားတတ္သင့္တာေတြကို ေလ့လာထားပါေနာ္။ အခုဆိုရင္
ဘုန္းဘုန္းကလည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြရွိတယ္။
တီတီႀကီးတို႔ကလည္းပံ့ပိုးႏိုင္တယ္။ အေၾကာင္းေတြညီညြတ္တိုက္ဆိုင္လာေတာ့
အလိုလို ျဖစ္သြားရတာပဲေလ။ ႀကိဳးစားမႈကို အေျခခံရတယ္။
စိတ္ေကာင္းေကာင္းထားရတယ္။ ဘုန္းဘုန္းဆိုရင္ သမီးတို႔ျမင္မလားမိဘူး။
ေက်ာင္းကိုလာတဲ့ သူအားလုံးအေပၚေစတနာလည္းထားတယ္။ ေကၽြးစရာရွိေကၽြးတယ္။
အတူးသျဖင့္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားေပးရတယ္။ လူဆိုတာ ပညာတတ္ရုံ။
ေငြရွိရုံေလာက္နဲ႔မၿပီးဘူးေလ။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔
လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္လည္းေနတတ္ရတယ္ေလ။ စိတ္ညစ္စရာေတြေတြ႕လာရင္လည္း
မွန္ကန္တဲ့နည္းလမ္းနဲ႔ေျဖရွင္းနိုင္ေအာင္ႀကိဳစားရတယ္။ သီခံႏို္င္ရတယ္။
လူငယ္ေလးေတြကို လူငယ္အခြင့္အေရးေလးေတြနဲ႔ လိုက္ေလ်ာေပးရတယ္။
ဒီစာေတာ့ဒိီေလာက္နဲ႔နားဦးမယ္။ ေနာက္တစ္ေစာင္က်ရင္
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းေတြေရးေပးမယ္။
သမီးအၿမဲႀကိဳးစားေနေနာ္။
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိပါေစ။
ဘုန္းဘုန္းဦးသုနႏၵ
ကိုလံဘိုၿမဳိ႕။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ။
၁၆ . ၃ . ၂၀၀၉

system

က်မသည္ ဤအိမ္တြင္ သမီးလတ္ျဖစ္၏။ တစ္ေန႔ က်မ စာဖတ္ေနသည္။ အစ္ကုိၾကီးက အငယ္ဆုံးေမာင္ေလးကို စာသင္ျပေပးေနသည္။ အစ္ကိုၾကီးသည္ တစ္ခါ တစ္ခါ သူျဖစ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္မလာေသာအခါ ေမာင္ေလးကို ဆူသည္။ ေမာင္ေလးက အတြန္႔တက္သည္။ အစ္ကိုၾကီးက ေမာင္ေလးကို စိတ္တိုစြာ ေအာ္ေငါက္သည္။ က်မ ေမာင္ေလးႏွင့္ အတန္းမတူ သည့္အတြက္ မသိမသာ နားေထာင္ေနလိုက္သည္။ အစ္ကိုၾကီးႏွင့္ ေမာင္ေလး၏ စာက်က္၀ိုင္းတြင္မပါ၀င္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ ျမင္ေနၾကားေနရသည္။
အိမ္ေရွ႕ခန္းမွ ေဖေဖက ညီအစ္ကို နွစ္ေယာက္အေျခအေနကို ျမင္ေနရသည္။ ေျပာစကားေျပာသံေတြ ၾကားေနရသည္။ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္၏ စာက်က္၀ိုင္းသည္ တစ္ျဖည္းျဖည္း ဆူညံလာသည္။
အိမ္ေရွ႕ခန္းမွ အေဖ မေနနိုင္ေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္စာက်က္၀ိုင္းသို႔ ေရာက္လာသည္။ အေဖက အစ္ကိုၾကီးကိုေျပာသည္။
'' ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလည္း သားၾကီးရဲ႕''
'' ညီေလးက သားခိုင္းတဲ့အတိုင္း မလုပ္ဘူး ေဖၾကီးရဲ႕ ဒါေၾကာင့္ ဆူေနတာ"
''ေအာ္ သားငယ္က စာမလုိက္နာနိုင္တာလား''
'' အဲလိုလည္းမဟုတ္ဖူး ေဖေဖရ ေက်ာင္းက ဆရာမ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း သူက မလုပ္ဘူး သူ႕ ဟာသူ ဟိုႀကံ ဒီႀကံ နဲ႔ သား ျပတာကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားဘူး''
'' ဟ အဲဒါေကာင္းတာေပါ့သားရဲ႕ ဆရာမခိုင္းတဲ့အတိုင္း မလုပ္ဘူးဆိုတာက သူ အျခားနည္းလမ္းကို စဥ္းစားမိလုိ႔ ျဖစ္မွာေပါ့ သူဘယ္လိုလုပ္မလည္း ဆိုတာကို အရင္ေစာင့္ၾကည့္ေလ မွားၿပီဆိုမွ မွန္ကန္တဲ့နည္းစနစ္ကိုေျပာေပါ့၊ သားရဲ႕ ဆရာမ သင္တဲ့အတိုင္း မလုပ္ရဘူးလို႔ မဆိုလိုဘူးကြယ္ ဆရာသင္တာထက္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး စဥ္းစားတာပိုေကာင္းတာေပါ့ သူက ဆရာမ သင္တာ မွားတယ္လို႔ေျပာလို႔လား'' ''အဲလိုလည္းမဟုတ္ဖူးေဖၾကီးရ'' '' ကဲ .. ဒီလိုဆို သားကို ေဖၾကီးေမးမယ္ သားေျဖပါဦး'' ဟုတ္ ေဖၾကီး ''
ေဖၾကီးသည္ ၀ိုက္ဘုတ္ တြင္ ဂဏန္းမ်ားေရးၿပီးေပါင္းခိုင္းေတာ့သည္။'' ကဲ သား ဒီဟာေတြ ေပါင္းၾကည့္ပါဦး
5+1= 4+2= 3+3= ဒါေတြရဲ႕ အေပါင္းရလဒ္ဟာ ဘာျဖစ္မလည္း '' ဟာ ေဖေဖကလည္း လြယ္လြယ္ေလးပါ ဒီေလာက္ေတာ့'' ''ကဲဟုတ္ပါၿပီ ဒါဆိုရင္ ဒီ 6 ရဖို႔ ေပါင္းတဲ့ ဂဏန္းကုန္ၿပီလား'' '' အင္း က်န္ေသးတယ္ ေဖၾကီး'' '' ကဲေျပာပါဦး'' '' 6+0= ဒါလည္း 6 ရတယ္ေဖၾကီး'' ''ဟုတ္တာေပါ့ ကဲ ထားပါေတာ့ အျခားနည္းနဲ႔ ၆ ျဖစ္ေအာင္ ၾကံစမ္းပါဦး'' ''အင္း သား မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး'' ''ထပ္ၿပီးစဥ္းစားပါဦး'' ''ရေတာ့ဘူး ေဖၾကီးရဲ႕ 6 ဂဏန္းအတြက္ ဒါေတြကုန္ၿပီ'' ေသခ်ာပီေနာ္ ေသခ်ာရင္ ေဖၾကီးေျပာမယ္ ကဲ ဒါဆို တစ္ဆယ္ထဲ ေလးနုတ္ရင္ဘယ္ေလာက္လဲ'' ''ဟာ ေဖၾကီးကလည္း ဒါက အနုတ္ေလ သားက အေပါင္းေျပာေနတာ'' ဒါေပါ့ သားေျပာေတာ့ 6 ဂဏန္းရဖို႔ ဒါပဲဆို'' ''ဟုတ္ကဲ့ေဖၾကီး ရွင္းေအာင္ေျပာပါဦး'' '' ေအး ေျပာမယ္ နားေထာင္ ခုနက သားေျပာတဲ့နည္းေတြက system ပဲ အဲဒီအေပၚမွာ အေသၾကီး မွတ္မထားဖို႔ေျပာခ်င္တာ သားၾကီးက ညီေလးကို သားၾကီးသင္တဲ့အတိုင္း မလုပ္လို႔ စိတ္ဆိုးေအာ္ေငါက္တယ္၊ ဆရာမသင္တဲ့အတိုင္း မလုပ္လို႔ စိတ္တိုတယ္၊ သားငယ္က သူနည္းသူ႕ဟန္နဲ႔ သူ ႀကံစည္တယ္၊ အဲလို ႀကံစည္စိတ္ကူးမႈရွိတာ သားက အားေပးရမွာ မဆူရဘူး ၾကက္တူေရြးစာၾကက္မလုပ္ခိုင္းရဘူး သူနည္း သူ႕ဟန္နဲ႔ သူ ေျဖရွင္းလို႔မရမွ သားက မွန္ကန္တဲ့ နည္းစနစ္ကိုေျပာျပရမွာ စစခ်င္းပဲ ရွိေသးတယ္ ဒီဟာမွားတယ္ ဆိုတာမ်ဳိးမလုပ္ရဘူး ဟုတ္လား ေဖၾကီးေျပာခ်င္တာ အဲဒါပဲ သားကိုမွားတယ္ လို႔ မေျပာဘူး၊ သားငယ္လုပ္တာလည္း မွန္တယ္ လို႔မေျပာဘူး၊ ေဖၾကီးလိုခ်င္တာက ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႕ စဥ္းစားမႈမ်ဳိးရေအာင္ ေတြးေခၚတတ္ေအာင္သားကသင္ေပးရမွာ ဟုတ္လား'' ''ဟုတ္သားသေဘာေပါက္ပါၿပီေဖၾကီး ''
ဤသို႔ျဖင့္ က်မျမင္ေတြ႕ေနရေသာ အစ္ကိုၾကီးႏွင့္ ေမာင္ေလးတို႔၏ ၿငင္းခုံမႈသည္ အသံတိတ္သြားေလေတာ့သည္။ ။

ဒုတိယေမေမ

ေႏွာင္ႀကဳိးမဲ့ေပးဆပ္မႈေတြနဲ႔
တြယ္တာမႈမပါတဲ့ ေထာက္ပံ့မႈေတြနဲ႔
စာနာမႈေတြနဲ႔
ဘ၀ကို လြတ္လပ္စြာပုံေဖၚေစတဲ့
အေမ မဟုတ္တဲ့ အေမ...၊
ဒီကမၻာမွာ
အမ်ားဆိုင္မဟုတ္တဲ့
အေကာင္းဆုံးအရာတစ္ခုကိုညႊန္းျပပါဆိုရင္
ဒီရင္ခြင္
စာတင္ရမွာက
သူမကိုပဲေပါ့.............။

ရဟန္းမယ္ေတာ္ၾကီး ေဒၚလွသန္း သို႔ အမွတ္တရ...

ဇႏၷ၀ါရီ ၂၅

မဂၤလာဒုံေလဆိပ္မွာ
ရင္ခုံမႈေတြနဲ႔အတူ
TG-flight နဲ႔
ေမွာင္မႈိုက္တဲ့ ေကာင္းကင္ယံထဲ
ပ်ံ၀ဲခဲ့ဘူးတယ္။
စိုးထိတ္မႈေတြနဲ႕အတူ
တိုးတိတ္စြာရွင္ခုံသံျမန္ေစတဲ့
ဘန္ေကာက္ည..........

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ကဗ်ာ

၀င္း ပတဲ့နစ္သစ္ေနေရာင္နဲ႔အတူ

မာ ေစေၾကာင္းေတာင္းဆုေခြ်ရင္း

လာ ျခင္းေကာင္းတဲ့ ကံၾကမၼာေတြကို သည္ေဆာင္လာတဲ့ နစ္သစ္မဂၤလာမွာေန႔မွသည္ -

ထြန္း လင္းပညာ ေနမင္းပမာ ၀င္းပေစ၊

ႏွစ္ ကိုယ္တူခ်စ္ျခင္းမ်ား ၾကယ္ေပါင္း၀န္းရံ လမင္းပမာ ေအးခ်မ္းေစ။

သစ္ လြင္ေတာက္ပတဲ့စိတ္နဲ႔ အားကိုးရတဲ့ ကုသိုလ္ပညာဥစၥာ ရတနာမ်ားကိုရွာပါေလ..

မွာ တမ္းကဗ်ာေမာ္ကြန္းတစ္ေစာင္နဲ႔ ဆုေခြ်ေတာင္း

ေအာင္ ျမင္မႈအေပါင္းလည္း ရနိုင္ေစ။

ျမင္ ၾကား - သိ - တတ္ ေလ့လာမွတ္သား

နိင္ ငံ- ကိုယ့္အက်ဳိး - မ်ားအက်ဳိး သည္ပို႔းေဆာင္ရြက္နိုင္ပါေစ။

ပါ ၀င္ရြက္ေဆာင္ လမ္းျပေဆာင္ အေမွာင္ကင္းလို႔ လင္းပါေစ။

ေစ တနမွန္ ေကာင္းသည့္ကံ သင့္ထံမုခ် ေရာက္ပါေစ။ ။

၀င္းမာလာထြန္း ေအးခ်မ္းပါေစ

ဆႏၵ

သူမ်ားမအားမွ၊

ငါအားနုတ္ဆက္ ၊ စိတ္မပ်က္ပါ၊

အျဖည့္ခံသက္သက္၊ ျဖစ္ေနလွ်က္လည္း

ဆက္လက္ခင္မင္၊ သံေယာဇဥ္ထား၊

စိတ္ထဲမသို ၊ ဟုတ္တိုင္းဆိုၿပီး

မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာျပခ်င္သည္။

သူလည္းသူ႕စိတ္၊ သူ႕၀ိတ္သူထမ္း၊

သူ႔လမ္းသူသြား၊ တစ္လမ္းေမာင္းသမား၊ ျဖစ္ေနျငားလည္း၊

သူအား မမုန္း ၊ ငါ့နွလုံးက အၿပဳံးမပ်က္ရွိေနသည္။

အမုန္းမလို၊ အရွဳံးဆိုေ၀း၊ အေတြးမွ်ပင္ ၊ မၾကားခ်င္ၾက

သဘာ၀မို႔၊ ေအာက္ၾကဳိ႕ေလွ်ာ့ေပး၊ ဆက္ဆံေရးနဲ႔

စိတ္ေအးခ်မ္းျမေနခ်င္သည္။

အေဖ့အေၾကာင္း

ေပါက္စီေလးေရ.....ေအာ္ စကားမစပ္ေျပာရဦးမယ္ အေဖ့အေၾကာင္းေလး ေမာင္ရင့္ကို ေဖါက္သည္ခ်ရတာေပါ့ တို႔ရြာမွာက နာမည္ၾကီးကြ တို႔ အေဖက နာမည္ကေတာ့ ေလေပါေအာင္သိန္း တဲ့ ဟီး။ ဒါသူ ဂုဏ္ထူးေပါ့ ေအာ္ သူက ေပါက္တတ္ကရေျပာတာေတာ့မဟုတ္ဖူး သူစကားေျပာရင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေဘးနားကလူေတြ တစ္၀ါး၀ါးရီက်ရတယ္။ ခ်စ္စနိုးနဲ႔ ေခၚၾကတာပါ။
ငါ ၁၂ နစ္သားအရြယ္ မုံရြာၿမဳိ႕ကို စာသင္လာမယ္လုပ္ေတာ့ သေဘၤာေပၚမတက္ခင္ေလးမွာ အေမကေတာ့ တစ္ရြတ္ရြတ္ ငိုေနေလရဲ႕ ။ အေဖကေတာ့တစ္မ်ဳိးက ၿပဳံးၿပဳံးေလးေနတာ ( သူေကြ်းရမဲ့ သားတစ္ေယာက္ေရာ့သြားၿပီ၊ တာ၀န္ေပါ့သြားၿပီလို႔မ်ား ေတြးေနလားမသိဘူး ၊ စကားခ်ပ္ ) ။
အေဖက ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြမမွာဘူး ငါ့သားဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ လူရွဳံးခ်င္ရွဳံးပေစ ေလ ေတာ့ အရွဴံးမခံနဲ႔ တဲ့၊ တကယ္ပါ အဲဒီအတိုင္းပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္လည္း တကၠသိုလ္ၿပီးေတာ့ BA ( ဓမၼာစရိယ) ဘြဲ႕ယူတဲ့အခန္းနားကို အေဖ အေမနဲ႔အတူတက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္က ေျပာတယ္ အေဖ သားေတာ့ BA ဘြဲ႕ရၿပီ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ အိႏၵိယက ဗာရာဏသီမွာ ဘြဲ႕ တစ္ခု ယူရမလား၊ ဘုံေဘမွာ ဗုဒ္ဓစ္စတာဒီး (Buddhist study) ပဲလုပ္ရမလား ဘာလုပ္လုပ္ဘာကိုင္ရမွန္း မသိေတာ့ ေရာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ လို႔ ေျပာေတာ့ အေဖက တစ္ခြန္းတည္းေျပာတယ္။ ေအာ္ အဖက ကိုယ္ေျပာတဲ့အထဲမွ ဘကုံးနဲ႔ ဗထက္ခ်ဳိက္ေတြ မ်ားေနတာ သတိထားမိပုံရတယ္။ အေဖကလည္းေခသူမဟုတ္ဆိုေတာ့ ဘာေျပာလည္းဆိုေတာ့.........
ဘုန္းဘုန္း ဘာဘာညာညာ ေတြေတြးမေနနဲ႔ ဘြဲ႕လည္းရၿပီးၿပီ ဘုန္းဘုန္းေျပာတဲ့ ဗုဒ္ဓစ္ စတားဒီးေတြ ဘြဲ႕ေတြ ဘာလုပ္ေတာ့မွာလည္းဘုရား မႏၱေလးမွာေန ဘုံေလာင္းတိုး ဗိုက္၀ေအာင္စားၿပီး ဘာ၀နာပဲ လုပ္စမ္းပါ ဒါမွ ဗုဒၶလမ္းစဥ္ဘုရား တဲ့ ကဲ့ မွတ္ၿပီလား အဲလိုကြ တို႔အေဖက တြယ္စရာ ရွိရင္ သားအဖခ်င္းေတာင္မညာဘူးကြေနာ္။ ၾကြားစရာရွိလည္း သားအဖခ်င္းမေရွာင္ဘူးၾကြားတာပဲ အဲဒါကိုက အေဖအတြက္ ခ်စ္စရာတစ္ခုေပါ့ဗ်ား တစ္ရြာလုံးကလည္း ပ်င္းလိုက္တာကြာ ဦးေအာင္သိန္းေခၚၾကပါကြ တဲ့ အဲလို နာမည္တစ္လုံးနဲ႔ ေနလာတာ။ ကိုယ္ကေတာ့ အေဖ့ေျခရာ ဘယ္နွင္းနိုင္မလည္းကြာ အခုမွ ေလ့လာတုန္းဆိုေတာ့ ဒါေပမဲ့ေပါ့ ကိုလည္း တစ္ခုေတာ့ေျပာခဲ့ဦးမယ္ ဘာမွလုပ္စရာမရွိဘူး ဆိုၿပီး ဘာဘာညာညာေတြလည္း မလုပ္နဲ႔ ဘာစီလိုနာနဲ႔ ဘိုင္ယန္ပြဲေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ဗိုက္၀၀စားၿပီး အၾကာၾကီးထိုင္မၾကည့္နဲ႔ ေတာ္ၾကာမွ ေဘာေအာင့္ ဗိုက္နာျဖစ္ၿပီး ဘာေရာဂါလည္း လို႔ ေဘးက ေမးရင္ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိနဲ႔ ေနာက္ ဘယ္ဆီသြားျပလုိ႔ျပရမွန္းမသိျဖစ္သြားမယ္။ ကံမေကာင္းလို႔ ေဘာေရာဂါျဖစ္လို႔ကေတာ့ ေဘဘီေလးတို႔ ေရ ........ ဘိုင္း ဘိုင္ ဆိုလည္းမရေတာ့ဘူး။ ငါကြ။
ရယ္ေမာနိုင္ပါေစ။