ေဒးေဒးေရ..
အရင္တစ္ပတ္က စာဖတ္ရတယ္ေနာ္၊ သမီးတို႔ မမဇူတို႔ စာေမးပြဲေျဖဖို႔
ဘုန္းဘုန္းဆီ လာတဲ့အခိုက္ကာလေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားက
စပြန္ဆာေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြျဖစ္တယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းက႑ကလည္း
အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ေျပာျပဦးမယ္။ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ခင္တဲ့
သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးက ျပည္ပကို အရင္ေရာက္ႏွင့္တယ္။ သူက အေျခအေနေတြေျပာျပတယ္။
လာခ်င္ရင္စပြန္ဆာေပးမယ္ေျပာတယ္။ ဒါက အရင္က ခင္ခင္မင္မင္ေနခဲ့ၾကလို႔ေပါ့။
သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းဆိုတာ အားလုံးအေပၚမွ်မွ်တတ ေပါင္းရတယ္။
ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး ေပါင္းသင္းရတယ္။ ဒီလူနဲ႔ေပါင္းလို႔
ႏွစ္နာႏိုင္တယ္ထင္ရင္ ခပ္ခြါခြါေပါင္းေပါ့။ အေကာင္းဆုံးက ေတြ႕ၿပီဆိုတာနဲ႔
အၿပဳံးနဲ႔ႏုတ္ဆက္တတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး
ကိုယ္က အရင္ဦးေအာင္ႏုတ္ဆက္ရတယ္။ ဒါေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈလမ္းေၾကာင္းေတြေပါ့။
ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက လူ႕သဘာသပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းပါ။
လူ႕သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ က်ယ္၀န္းတယ္သမီးရယ္။
ဘုန္းဘုန္းေနရတဲ့ပတ္၀န္းက်င္၊ သမီးေနရတဲ့ပတ္၀န္းက်င္အားလုံးဟာ
သဘာ၀ေတြပဲေပါ့။ ဒီသဘာ၀ေတြကုိ ေလ့လာထားရင္ သဘာ၀ေတြနဲ႔
လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ေနတတ္ရင္ သမီးအဆင္ေျပၿပီေပါ့။ လူေတြရဲ႕သဘာ၀ကို
သိေလေလ ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္ေလေလပါ။ လူတိုင္းဟာ ညွင္သာေပ်ာ့ေျပာင္းမႈကို
ႀကိဳက္ၾကတယ္။ ကိုယ္က ခ်ဳိသာတဲ့စကားနဲ႔ဆက္ဆံတာကိုလိုခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့
ကိုယ္လိုခ်င္ရင္ ကိုယ္ကလည္းအဲ့ဒီလိုက်င့္သုံးမွရတယ္။ ကုိယ္ကေတာ့
ခ်ဳိခ်ဳိသာသာေျပာမွႀကိဳက္တာ။ သူမ်ားကို ကိုယ္ကေျပာေတာ့ နည္းနည္းတင္းမာေနရင္
သူမ်ားဘယ္သေဘာက်မလည္းေနာ္။ ဒါကလဲ လူသဘာ၀ပါသမီးရယ္။ လူဆိုတာ အတၱ ဆန္ၾကတယ္။
သူ႕ကိုယ္သူ ေရွ႕တန္းတင္က်တယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေရွ႕တန္းတင္က်တဲ့
လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ သူမ်ားကို ေရွ႕တန္းတင္သူေတြဟာ ေအာင္ျမင္တာမ်ားတယ္။
ဒါကို ဘုန္းဘုန္းဥပမာနဲ႔ေျပာမယ္ေနာ္။
လူမွာ စာနာမႈလိုအပ္တယ္ေလ။ လုပ္စရာရွိရင္ ေရွ႕ကေနလုပ္။
အခြင့္အေရးကို ေနာက္မွယူ အဲ့ဒိလိုေနတတ္ေအာင္ေလ့က်င့္ေပးေနာ္။ အရင္က
ဘုန္းဘုန္း မၾကာမၾကာ ေျပာေျပာေနတာ။ လူမွာ စာနာတတ္ရတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္း
သို႔မဟုတ္ ေမာင္ႏွမေတြအမ်ားႀကီးၾကားမွာ စားေသာက္စရာနည္းနည္းရွိတဲ့အခါ
ကိုက စာခ်င္တဲ့ဆႏၵကို ခ်ဳိးႏွိမ္ၿပီး မစားပဲေနတာမ်ဳိး။
ကိုယ္ကအေလ်ာ့ေပးၿပီ သူတို႔ေလးေတြေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ေနတာကို
ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရတယ္။ သူမ်ားေပ်ာ္ရြင္မႈေတြကို
ၾကည့္ၿပီးေပ်ာ္ရွင္တတ္လာရင္ သူမ်ားအဆင္ေျပမႈကို ၀မ္းသာတတ္လာရင္ ဘ၀ဟာအလိုလိုအဆင္ေျပာလာလိမ့္မယ္။ ပါဠိစာေပမွာေတာ့ မုဒိတာ လို႔ေခၚတယ္ေလ။
ဒီေနရာမွာ စကားသင့္တုန္း သမီးတို႔လူေနမႈဘ၀မွာ
အၿမဲၾကားေနရတဲ့ ဒါနဆိုတာကို ဘုန္းဘုန္းေျပာျပမယ္။ ဒါန= လွဴတယ္။ ေပးတယ္။
ဆိုတာ ဒါနဆိုတဲ့ ပါဠိစကားလုံးေၾကာင့္ႀကီးက်ယ္ေနတာ။ အမွန္ေတာ့ ဒီဒါနဆိုတာ
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ စတဲ့ ျမင့္ျမတ္သူေတြကို လွဴမွ ဒါနမဟုတ္ပါဘူး။
ဒါနဆိုတာကို အမ်ားနားလည္းေအာင္ဘုန္းဘုန္းေျပာျပမယ္။
ဒါနဆိုတာ ကိုယ့္ဆီမွာရွိတဲ့ ျပည့္စုံမႈေတြကို
မျပည့္စုံသူေတြနဲ႔ မွ်ေသခံစားျခင္းလို႔ ဘုန္းဘုန္းေတာ့ ဖြင့္ဆိုတယ္။
ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ပိုလွ်ံမႈေတြထဲက မျပည့္စုံသူေတြနဲ႔ မွ်ေ၀ခံစားတတ္ရင္
အဲ့ဒိီလူဟာ ဒါနနဲ႔ေနတဲ့သူေပါ့။ ကိုွဆီကပိုလွ်ံတဲ့ အစားအစာနဲ႔ အျခားလိုအပ္မဲ့ အရာေတြကို မွ်ေ၀သုံးစြဲစမ္းပါ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြ ရလာလိမ့္မယ္။ ေအာက္ထစ္ဆုံး
ေခြးေၾကာင္စတဲ့ သတၱ၀ါေလးေတြကို စိတ္ေကာင္းေကာင္နဲ႔မွ်ေ၀တာဟာလည္း ဒါနပဲေပါ့။ ကိုယ္အသုံးမလိုေတာ့တဲ့
အ၀တ္ေဟာင္းေတြကို ကိုယ့္ေလာက္မရွိတဲ့ လိုအပ္တဲ့ ဆင္းရဲေနတဲ့ ကေလးေတြကို
စိတ္ထားျဖဴစင္စြာနဲ႔ မွ်ေ၀ေပးတာဟာလည္း ဒါနပဲေပါ့။ ဒီေနရာမွာ စိတ္ထားက
အရမ္းအေရးႀကီးတယ္။ အမွန္တကယ္သူတို႔ေလးေတြ အဆင္ေျပပါေစဆိုတဲ့စိတ္ထားနဲ႔
ေပးဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ္က အသုံးမျ႔ပဳေတာ့တဲ့ အ၀တ္အထည္ေဟာင္းေလးေတြကို
လိုအပ္တဲ့ ကေလးေတြကိုေပးလိုက္လို႔ သူတို႔ေလးေတြ
ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရြင္ၾကမလဲဆိုတာကို ၾကည့္ၿပီး သူတို႔ ၀မ္းသာေလေလ ကိုလည္း
ၾကည္ႏူးမႈမ်ားမ်ားျဖစ္ရေလပဲေလ။ သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္တာကို ၾကည့္ၿပီး
ၾကည္ႏူးရတဲ့ကိုယ့္စိတ္ဟာ ကိုယ္ကိုတိုင္း ရယူလိုက္ရတဲ့
ၾကည္ႏူးမႈနဲ႔မတူပါဘူး။ သူမ်ားေပ်ာ္တာကို ၀မ္းေျမာက္တတ္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈက
ပိုၿပီးေတာ့ ေလးနက္တယ္။ ဒါကို မုဒိတာ လို႔ေခၚတယ္သမီးရယ္။
ဒိေနရာမွာ သမီးအဓိကမွတ္ရမွာက ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္အေပၚ
အေလ်ာ့ေပးၿပီးဆက္ဆံပါ။ မိသားစူေတြကို စာနာပါ။ ဒါနဆိုတာ ျပည့္စုံမႈေတြကို
မျပည့္စုံသူေတြနဲ႔ မွ်ေ၀ခံစာျခင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတာမွတ္ထားေနာ္။
ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔နားလိုက္ၾကဦးစို႔သမီးရယ္။
သမီးေဒးေဒး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိပါေစ။
ဘုန္းဘုန္းဦးသုနႏၵ
ကိုလံဘိုၿမဳိ႕။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ၊ ၁၇. ၃. ၂၀၀၉ ၁၀း၄၇ Am
